να ήταν η απλότητα η νέα πολυτέλεια. να ήταν οι ζωές μας αυτόνομες από κράτη δυσοίωνων και αχόρταγων, σα μικρά, πολύχρωμα, Γαλατικά, χωριά. να μην χρειάζονταν οι λέξεις μας κεφαλαία. να μην υπήρχαν στην αγάπη τελείες μόνο αποσιωποιητικά…

Deterministically, astronauts become poets.

mj

eventually you meet the people you have the same hiding places with

ml

Είμαστε

σε κάθε μας βήμα

ό,τι απέμεινε απ’ το ταξίδι.

Μα και αυτό που ψάχνουμε να βρούμε.

Μ.Λ

someforestmagic

Upon the merit of the angels comes the sun. When it’s dark the people play the guitar of hope and the trumpet of loneliness. It’s not ugliness to show yourself when soft, it’s not darkness to lift your spirit in the night, in the hug of the forest of the mother earth. It is the drunkenly sober who survive. It’s the candle of the forest that warms our souls. The moonlight shadow of fear; We shall never cast it in our souls.

M.L

Κι ο ουρανός είναι ουρανός
κι η θάλασσα, θάλασσα
και οι άνθρωποι πάνε κι ερχονται
τρέχουν
ζουν και πεθαίνουν
δημιουργούν και καταστρέφουν
μα το απέραντο μένει πάντα απέραντο
πάντα εκεί
για να σταματάμε
για να το κοιτάμε
για να θυμόμαστε
πως είμαστε νερό κι αέρας
πως είμαστε μέρος του απέραντου
για να θυμόμαστε
πως μπορούμε να φτιάξουμε φωτιές
για να θυμόμαστε
πως χωρίς νερό κι αέρα
άνθρωπος δεν γεννιέται
και πως όσο κι αν τρέξει
ό,τι κι αν κτίσει
οι φωτιές του δεν θα τον καίνε όμορφα
αν δεν σταματήσει
αν δεν κοιτάξει
για λίγο
το απέραντο.
Μ.Λ

Τι κι αν όλα είναι εκεί, αν πρώτα δεν χαθείς ποτέ κανείς δεν θα σε βρει. Αν δεν αφήσεις κάποιον να σε ψάξει. Αν δεν αφήσεις κάποιον κάτι να σου πει, κάπως να σε αγγίξει. Η αγάπη είναι σα σκυλί, μυρίζεται τον φόβο. Άφου το ξέρουμε, όλα τα όμορφα συμβαίνουν σε χρόνο αν-ύποπτο, δηλαδή εκείνη τη στιγμή που κάνουμε ένα άλμα έξω απ’ το χρυσό και ασφαλές κλουβί.

M.Λ

Ριχτήκαμε με φόρα στον μπλε τον κόσμο τον γιομάτο από κύμματα.
Μικρές ψυχές που ψάχνουν αέναα να τινάξουν τις σκοτεινές τους ιστορίες από πάνω τους.
Με το γέλιο. Με το γέλιο και το πάθος και το κλάμα τους.
Ανακυκλώνουμε το στόρι μας για να μας βρει ένα άλλο. Να ξαναγράψουμε το σενάριο του μικρού μας σύμπαντος. Δηλαδή του σύμπαντος στο σύνολο του. Γίνεται έτσι ο καθένας ίδιος άγγελος ίδιο και το θεριό του.
Ανοίγουμε φτερά και ψάχνουμε τους ανθρώπους στις γωνίες μας. Μόνο για να τους βρούμε παραπέρα στους κύκλους που κάνει γύρω γύρω η καρδιά τους.
Κόβουμε ύφασμα και το ρίχνουμε επάνω μας και στις πιο ελεύθερες στιγμές μας το πετάμε στον αέρα.
Στις πολιτείες του κόσμου των κυμμάτων πάμε χανόμαστε, για να βρισκόμαστε στων πεπρωμένων μας τα βάθη τα πιο όμορφα.

M.Λ

Poetry
is
a
state
of
mind.

mj

literaryjukebox:

The aim of life is to live, and to live means to be aware, joyously, drunkenly, serenely, divinely aware. In this state of god-like awareness one sings; in this realm the world exists as poem.

Song: “Do the Joy” by Air

iTunes :: Amazon :: Back to Brain Pickings

ΚΑΛΑ ΝΕΑ…

 Θα μιλήσω για λίγο βρώμικα. Όπως μου μιλάει και αυτό που με περιβάλει.

Γίνεται της πουτάνας στον κόσμο. Πάντα γινότανε. ‘Ολα αυτά που μας εξουσιάζουν, μας εξουσιάζουν όσο τα ανεχόμαστε ΟΛΟΙ, ο καθένας με αυτά τα μικρά ή τα μεγάλα που ανέχεται στην καθημερινότητα του.

 Αυτά όλα, όλες αυτές οι μαλακίες που ανεχόμαστε, όταν τις προσθέσεις φτιάχνεις τεράστια κεφάλαια από διαφθορά και δυστυχία που, τελικά, γίνονται η ιστορία (το παρελθόν, το παρών και το μέλλον μας). Γίνονται μέρος της  ιστορίας της ανθρωπότητας, της μάζας και της εξέλιξης της δηλαδή.

 Από εγκληματίες ψυχοπαθείς που κάνουν τα πάντα για να ανέλθουν σε θέσεις εξουσίας -και που τελικά τα καταφέρνουν (καθώς τίμιοι πολύ λίγοι ανεβαίνουν και ακόμη πιο λίγοι παραμένουν στην εξουσία), μέχρι μασόνους, βλάκες και ανίδεους και λοιπά επικίνδυνα αποβράσματα που ανήκουν στη ζώνη του κοινωνικού λυκόφωτος, όλοι αυτοί και όλα αυτά, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν μάλλον πάντοτε.

 Γεωπολιτική ανίερη πάλη, απληστία, ψυχοπάθεια στην εξουσία, ηλιθιότητα… όλα αυτά μας εξουσιάζουν και αποτελούν το ΚΑΚΟ, το οποίο πρέπει να πολεμάμε. Υπάρχει και ένα όμορφο «αλλά»: Αν δεν πολεμήσουμε εξ’ ίσου- ίσως και περισσότερο- για να φτιάξουμε το καλό, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα απέναντι στο κακό. Σημαντικότερο για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή, του να τιμωρήσουμε ή και να μιλήσουμε για το κακό είναι το να μιλήσουμε, να παρουσιάσουμε, να σχεδιάσουμε και, τελικά, να παλέψουμε να ακολουθήσουμε και να επιτύχουμε το ΚΑΛΟ.

 Και το έχω βάλει πια ως σκοπό να προσθέτω περισσότερα μικρά λιθαράκια στον αγώνα για την αλλαγή, την ανθρωπιά, το μέλλον, ό,τι αξίζει.

Πως θα μιλάω, είπα, θα γράφω και θα προβάλλω πιο πολύ το καλό.

 Τέλος στην αναπαραγωγή του βρώμικου –έστω και ως απαραίτητο ξεσκέπασμα του κακού- αν αυτή δεν συνοδεύεται από την αναπαραγωγή του καλού που ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ και συνυπάρχει εκεί έξω.

ΥΓ. Οι τίτλοι είναι σχεδόν πάντα παραπλανητικοί ή δραματικότεροι της είδησης. Υπάρχουν καλά νέα. Φτάνει κάποιος να ξεπεράσει τους κανόνες που θέλουν την κακή είδηση να πουλάει περισσότερο από την καλή. Η υποσημείωση, αφιερωμένη σε όλους εμάς, που μας κάνανε την καρδιά μας μαύρη όλοι αυτοί οι μαλάκες τόσες μέρες. Αφιερωμένο στους ανθρώπους αυτού του νησιού, που αυτές τις μέρες η θέληση τους μοιάζει να ξεπερνάει το χάος που τους περιβάλει.

Το σβήνει το κακό του όταν θέλει αυτός ο λαός, το σβήνει με ανθρωπιά…

 Μ.Λ

Γράψε γι’ αυτούς.

Ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που ένιωσαν την πλάτη τους να σκίζει τον τοίχο καθώς τα γόνατα τους λύγιζαν. Για αυτούς που μουδιασμένοι κάθισαν στο πάτωμα και έκλαψαν για το κομμάτι ζωής που έχασαν, ψάχνοντας κάτι που θα τους γέμιζε πιο αληθινά. Για αυτούς που την ώρα που λύγιζαν κρατούσαν στα χέρια φωτογραφίες. Για αυτούς που έβαλαν τα χέρια και έσπρωξαν τον εαυτό τους προς τα πάνω χάριν αυτών που τους αγαπάνε ακόμη.

Ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που ένιωθαν πως έμεναν μισοί σε κάθε αποχαιρετισμό. Για αυτούς που μπόρεσαν να νιώσουν για λίγο μισοί, για αυτούς να μιλάμε.

Οι άλλοι

δεν υπήρξαν

ολόκληροι

ποτέ.

Ένα τραγούδι με δύο λέξεις στίχο για τους ανθρώπους που μπορούν να χορεύουν μόνοι.

Μ.Λ 

Για να μην αδικείς τους άλλους, πρέπει πρώτα απ’ όλα να μην αδικείς τον εαυτό σου. Αλλιώς η καλοσύνη σου χάνεται.

 

M.Λ

…και κάπου στο “μεταξύ” των άγονων γεγονότων, στα αθέατα υπόγεια, στα παρασκήνια και στα γκαράζ της κοινωνίας, κάποιοι τρελοί, μια χούφτα αλλοπαρμένοι, φτιάχνουν τον νέο κόσμο.

Μ.Λ

Παλεύουμε να φτιάξουμε το αύριο. Να ζήσουμε το σήμερα χαμογελώντας. Να βάλουμε τα όνειρα μας σε χαρτί και ημέρες. 

Βάλαμε τα χέρια και κλείσαμε τα αυτιά μας στις απαισιοδοξίες.

Διαβάσαμε “Οταν παλεύεις για πολύ καιρό με τους κακούς, γίνεσαι σαν αυτούς” και ανησυχήσαμε - κι έτσι, σταματήσαμε να παλεύουμε τους δράκους και το μαύρο και αρχίσαμε να κοιτάμε τις ζωγραφιές του νου μας.

Σκεφτήκαμε πως το μέλλον που ονειρευτήκαμε χτίζεται με τρέλα, ρίσκο και πάθος και το σήμερα το αγγίζουμε μόνο με αναπνοές και ευγνωμοσύνη.

Ο κόσμος μας είναι εκεί που κοιτάμε. 

M.Λ