ΚΑΛΑ ΝΕΑ…
Θα μιλήσω για λίγο βρώμικα. Όπως μου μιλάει και αυτό που με περιβάλει.
Γίνεται της πουτάνας στον κόσμο. Πάντα γινότανε. ‘Ολα αυτά που μας εξουσιάζουν, μας εξουσιάζουν όσο τα ανεχόμαστε ΟΛΟΙ, ο καθένας με αυτά τα μικρά ή τα μεγάλα που ανέχεται στην καθημερινότητα του.
Αυτά όλα, όλες αυτές οι μαλακίες που ανεχόμαστε, όταν τις προσθέσεις φτιάχνεις τεράστια κεφάλαια από διαφθορά και δυστυχία που, τελικά, γίνονται η ιστορία (το παρελθόν, το παρών και το μέλλον μας). Γίνονται μέρος της ιστορίας της ανθρωπότητας, της μάζας και της εξέλιξης της δηλαδή.
Από εγκληματίες ψυχοπαθείς που κάνουν τα πάντα για να ανέλθουν σε θέσεις εξουσίας -και που τελικά τα καταφέρνουν (καθώς τίμιοι πολύ λίγοι ανεβαίνουν και ακόμη πιο λίγοι παραμένουν στην εξουσία), μέχρι μασόνους, βλάκες και ανίδεους και λοιπά επικίνδυνα αποβράσματα που ανήκουν στη ζώνη του κοινωνικού λυκόφωτος, όλοι αυτοί και όλα αυτά, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν μάλλον πάντοτε.
Γεωπολιτική ανίερη πάλη, απληστία, ψυχοπάθεια στην εξουσία, ηλιθιότητα… όλα αυτά μας εξουσιάζουν και αποτελούν το ΚΑΚΟ, το οποίο πρέπει να πολεμάμε. Υπάρχει και ένα όμορφο «αλλά»: Αν δεν πολεμήσουμε εξ’ ίσου- ίσως και περισσότερο- για να φτιάξουμε το καλό, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα απέναντι στο κακό. Σημαντικότερο για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή, του να τιμωρήσουμε ή και να μιλήσουμε για το κακό είναι το να μιλήσουμε, να παρουσιάσουμε, να σχεδιάσουμε και, τελικά, να παλέψουμε να ακολουθήσουμε και να επιτύχουμε το ΚΑΛΟ.
Και το έχω βάλει πια ως σκοπό να προσθέτω περισσότερα μικρά λιθαράκια στον αγώνα για την αλλαγή, την ανθρωπιά, το μέλλον, ό,τι αξίζει.
Πως θα μιλάω, είπα, θα γράφω και θα προβάλλω πιο πολύ το καλό.
Τέλος στην αναπαραγωγή του βρώμικου –έστω και ως απαραίτητο ξεσκέπασμα του κακού- αν αυτή δεν συνοδεύεται από την αναπαραγωγή του καλού που ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ και συνυπάρχει εκεί έξω.
ΥΓ. Οι τίτλοι είναι σχεδόν πάντα παραπλανητικοί ή δραματικότεροι της είδησης. Υπάρχουν καλά νέα. Φτάνει κάποιος να ξεπεράσει τους κανόνες που θέλουν την κακή είδηση να πουλάει περισσότερο από την καλή. Η υποσημείωση, αφιερωμένη σε όλους εμάς, που μας κάνανε την καρδιά μας μαύρη όλοι αυτοί οι μαλάκες τόσες μέρες. Αφιερωμένο στους ανθρώπους αυτού του νησιού, που αυτές τις μέρες η θέληση τους μοιάζει να ξεπερνάει το χάος που τους περιβάλει.
Το σβήνει το κακό του όταν θέλει αυτός ο λαός, το σβήνει με ανθρωπιά…
Μ.Λ
Γράψε γι’ αυτούς.
Ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που ένιωσαν την πλάτη τους να σκίζει τον τοίχο καθώς τα γόνατα τους λύγιζαν. Για αυτούς που μουδιασμένοι κάθισαν στο πάτωμα και έκλαψαν για το κομμάτι ζωής που έχασαν, ψάχνοντας κάτι που θα τους γέμιζε πιο αληθινά. Για αυτούς που την ώρα που λύγιζαν κρατούσαν στα χέρια φωτογραφίες. Για αυτούς που έβαλαν τα χέρια και έσπρωξαν τον εαυτό τους προς τα πάνω χάριν αυτών που τους αγαπάνε ακόμη.
Ένα τραγούδι για τους ανθρώπους που ένιωθαν πως έμεναν μισοί σε κάθε αποχαιρετισμό. Για αυτούς που μπόρεσαν να νιώσουν για λίγο μισοί, για αυτούς να μιλάμε.
Οι άλλοι
δεν υπήρξαν
ολόκληροι
ποτέ.
Ένα τραγούδι με δύο λέξεις στίχο για τους ανθρώπους που μπορούν να χορεύουν μόνοι.
Μ.Λ
Για να μην αδικείς τους άλλους, πρέπει πρώτα απ’ όλα να μην αδικείς τον εαυτό σου. Αλλιώς η καλοσύνη σου χάνεται.
M.Λ
…και κάπου στο “μεταξύ” των άγονων γεγονότων, στα αθέατα υπόγεια, στα παρασκήνια και στα γκαράζ της κοινωνίας, κάποιοι τρελοί, μια χούφτα αλλοπαρμένοι, φτιάχνουν τον νέο κόσμο.
Μ.Λ
Παλεύουμε να φτιάξουμε το αύριο. Να ζήσουμε το σήμερα χαμογελώντας. Να βάλουμε τα όνειρα μας σε χαρτί και ημέρες.
Βάλαμε τα χέρια και κλείσαμε τα αυτιά μας στις απαισιοδοξίες.
Διαβάσαμε “Οταν παλεύεις για πολύ καιρό με τους κακούς, γίνεσαι σαν αυτούς” και ανησυχήσαμε - κι έτσι, σταματήσαμε να παλεύουμε τους δράκους και το μαύρο και αρχίσαμε να κοιτάμε τις ζωγραφιές του νου μας.
Σκεφτήκαμε πως το μέλλον που ονειρευτήκαμε χτίζεται με τρέλα, ρίσκο και πάθος και το σήμερα το αγγίζουμε μόνο με αναπνοές και ευγνωμοσύνη.
Ο κόσμος μας είναι εκεί που κοιτάμε.
M.Λ
“Μου μένει πάντα λίγη αφέλεια.
Αυτή με προστατεύει” - Α. Πόρτσια
Μικρό σπίτι, μεγάλη αυλή…
“Write drunk; edit sober” -E.H
La palabra es un arma, una defensa, un consuelo, un veneno, un antídoto. La palabra tiene poder.
THINK DIFFERENT! -A. Einstein
F*ck everything. I’m becoming a pirate!
“If you call it work, you shouldn’t be doing it.” - Mark Twain
«Αυτό που κάνουμε μπορεί να αλλάξει κάτι; Όχι δεν μπορεί να αλλάξει κάτι αλλά μπορεί να βοηθήσει να αλλάξει κάτι» -Jose Luis Sanpedro
Οσα δεν φερνει ο χρόνος τα φέρνει μια στιγμή!
“Never give a sword to a man who can’t dance” - Confucius
Θελήσαμε τα γούρια, μας έμειναν τα αγγούρια.
Λίγο πριν το 2000 οι περιουσίες των γονιών και των παππούδων μας φαγώθηκαν στα χρηματιστήρια. Παίχτηκαν στα ζάρια με ενέχειρο το μέλλον της γενιάς μας. Τα ζάρια ίδρωσαν μαζί με τα χέρια των τζογαδόρων και καθώς έπεφταν στον πάτο του “πατώματος” άνοιγαν τις πύλες της κολάσεως για την πατρίδα μας. Αυτή την μικρή την πολύτιμη πατρίδα, που από χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος μεταμορφώθηκε η ίδια σε ζάρι - για ακόμη μία φορά στην ιστορία της. Μα είναι το μπουμ εκείνου του χρηματιστηρίου μόνο μια χαραμάδα στη μαύρη συμπαντική τρύπα που τώρα μας ρουφάει.
Η απληστία μας συνάντησε τα παγκόσμια “τρεντς”, τον συρμό της υπερκατανάλωσης, των διακοποδανείων, των υποσχέσεων ζωής χρυσής, πιασάρικης και χαρισάμενης. Ολα αυτα στρωμένα σε ένα τραπέζι χλιδάτο. Μά ήταν αναμενόμενο πως οι ελιτ και οι μεγαλοκαρχαρίες - αυτοί που πραγματικά κρατάνε τα ζάρια κάθε παρτίδας αυτού του κόσμου - θα τραβάγανε το τραπεζομάντιλο μια μέρα και θα πέφταμε όλοι κάτω. Ετσι και έγινε.
Οι “ρομαντικοί”, οι “τρελλοί”, οι “μποέμ”, οι κάθε λογής “παράξενοι” και “γραφικοί” του πλανήτη τα φωνάζανε, τα γράφανε με σπρέυ στους τοίχους των συνειδήσεων μας, μα ποιος λαμβάνει υπόψη έναν παράξενο, αυτός τα λέει γιατι… “όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμμαστάρια”.
Συνεχίσαμε με τον τομέα ανάπτυξης γης. ‘Ο,τι δεν παίχτηκε στα ζάρια πριν 15 χρόνια μπήκε στο ρινκ πριν πέντε. Και ακόμη παίζεται. Χάσαμε τα σπίτια που γλιτώσαμε από τους κατακτητές μα αγρόν ηγόραζεν…
Μετά, θελήσαμε, εμεις οι Κύπριοι, να γίνουμε μεγάλοι και τρανοί. Να γίνουμε το κέντρο υπηρεσιων και χρηματοπιστωτικών ανταλλαγών. Απο off-shore μετονομαστήκαμε σε on-shore και προμοτάραμε την βραχονησίδα μας για κέντρο της γης. Χαχαχααα…! Ελάτε, ελάτε σε ‘μας να ξεκινήσετε μια επιχείρηση, εδώ οι καλοί φόροι. Δεν χρειάζετε να έρθετε καν “κανονικα”, στείλτε μόνο τον δικηγόρο σας να αγοράζει και να πουλάει εδώ, αγοράστε και ένα χρυσό αντίσκηνο-σπηλιά undercover και κάντε τις αγοραπωλησίες δισεκατομυρίων μέσω ημών. Ετσι κι έγινε. ‘Η “σχεδόν” έγινε. Οι “σχεδόν”. Στα ζάρια κι αυτό και ό,τι κάτσει έκατσε. Το κάνει η Σιγκαπούρη εμείς γιατί όχι; Εππέσαμεν που το εξώστ της μοτόρας; ΝΑΙ! Εππέσαμε εν τέλει.
Θελήσαμε τα γούρια της Σιγκαπούρης και μας έμειναν τα αγγούρια, αγαπητοί συμπολίτες.
Αυτά που ήδη είχαμε: τον τουρισμό, τους πόρους και τόσα άλλα τα κάναμε “σχέδια ανάπτυξης” και επί δεκαετίες τα αφήσαμε να ταξιδεύουν αναξιοποίητα από συρτάρι σε συρτάρι υπουργείων και οργανισμών. Οποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα.
Σήμερα στους πόρους που δεν χειριστήκαμε σωστά έρχεται να προστεθεί ακόμη ένας. Ακόμη δεν τον είδαμε. Είναι σε μία μορφή… περίπλοκη. Μην μπερδεύεστε,δεν θα το δούμε ποτέ. Θα ξεπούλησουμε και πάλι, αυτή τη φορά για να πληρώσουμε τα δάνεια, που σε καμία περίπτωση δεν θα χρειαζότανε να πάρουμε, αν δεν έιμασταν τόσο άπληστοι.
Μας έμεινε ο ήλιος. Κάποτε θα στραφούμε σε αυτόν. Ισως ποτέ δεν είναι αργά για αυτόν. Μια μέρα δεν θα έχουμε καμία άλλη επιλογή από το να αντλούμε ενέργεια από τον ήλιο, για τον οποίον τώρα αδιαφορούμε γιατί έχουμε το χλιδάτο φυσικό αέριο. Στο μεταξύ, οι μεγαλοκαρχαρίες ήδη έχουν στραφεί εκεί, μα σε καμία περίπτωση αυτό δεν αποτελεί κίνηση προς το δημόσιο συμφέρον, παρα μόνο θα φουσκώσει κι άλλο τα πολλά των λίγων. Κι αυτό κάτω από το τραπέζι παίζεται. Κοιτάξτε προς τον ήλιο πριν να είναι αργά. Το φυσικό αέριο έχει ήδη κάνει φτερά.
Η ιστορία κάνει κύκλους και όταν ξεθυμάνει κάθε βλακώδης ελπίδα για τις “υπηρεσίες” και τους άλλους “χρυσούς” τομείς, πάλι στη φύση θα στραφούμε και στο μινιμαλισμό και σε αυτά που πραγματικά αξίζουν.
Ελπίζω, μέχρι τότε, να μην βρούμε καμένη γη.
Ελπίζω να μη μας μείνουν μόνο τα αγγούρια.
Με το συμπάθειο.
Μαρία Λούβαρη
Σοβαροί άνθρωποι :D
Εικονικές φιλίες και πιξελαρισμένοι έρωτες. «Φώτος» από χώρες που πήγες ή που θα ήθελες να πας. Ηλεκτρονικές υπογραφές που θα σώσουν το κορίτσι που κινδυνεύει στο Σουδάν. Πέντε ευρώ για κάθε χιτ πάνε στο αγόρι που δεν έχει φαγητό. Ένα γιατρό.
Τι ώρα είναι εκεί; Οκτώ. Είναι Δευτέρα, Τετάρτη, «είναι Παρασκευή!». Και πάλι απ’ την αρχή. Είσαι μέσα, μπες να τα πούμε, θα βγω για λίγο μα θα ξαναμπώ. Ένα γιατρό.
Βομβάρδισαν για την ειρήνη, σκότωσαν γιατί το θέλει ο δικός τους ο θεός, έφτιαξαν τυφώνα ψεύτικο, είμαστε το 1 τοις εκατό. Ενα γιατρό.
Φεύγω γιατί… σε αγαπώ. Ενα γιατρό.
M.Λ
The Universe Sent me a nice Note
reblogged:
The entire world will be a richer place, Kto-to, once you achieve my goal of helping others and have your sense of identity.
We knew this when we helped you pick your dreams.
So let’s get cracking,
The Universe
Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για ποιον ή τι ή γιατί γράφω απόψε. Δεν έχω ιδέα τι θα ακολουθήσει στην επόμενη γραμμή ή στη ζωή. Προχωρώ πότε πετώντας τα ρούχα μου ψηλά, πότε αργά με ζόρι και αναπνοή δυσκίνητη και καρδιά μισή. Προχωρώ και γράφω λέξεις, σκέψεις που καταχωρούνται ένας Θεός ξέρει που. Ασυνάρτητα είπα θα γράψω απόψε. Νόημα; Μπα όχι, σκοπό δεν έχω κάτι τέτοιο για να βρω. Τα καλύτερα νοήματα έρχονται εκεί που δεν το περιμένεις. Τα καλύτερα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις. Κλισαδούρες, μαλακίες μα κάποτε λες «Κοίτα φίλε μου να δεις που έτσι είναι». Τα «καλύτερα» δεν υπάρχουν όπως τα φανταζόμαστε. Έχουν κρυφτεί μαζί με τα χειρότερα σε μια σπηλιά και κάθε που βλέπουν πως είμαστε έτοιμοι να τα ζήσουμε και να τα μετρήσουμε σωστά βγαίνουν απ΄ τις κρυψώνες τους και μας ρίχνουν την έκπληξη τους μες τα μούτρα. Κι εμείς χαιρόμαστε ή κλαίμε ή θυμώνουμε ή αγαπάμε –όλα αυτά το ένα και το αυτό. Γράφω, τι γράφεις μωρέ; Τι νομίζεις πως γράφεις; Ιδέαν δεν έχω φίλαράκι. Ούτε μισή. Ούτε μια υπόνοια. Άνοιξα μια word σελιδούλα και είπα «σωστή στιγμή δεν υπάρχει». Τι να περιμένεις πια για να βάλεις λέξεις σε σελίδες; Σωστή στιγμή δεν υπάρχει. Για τίποτα. Η ζωή κυλάει σε κάθε γραμμή. Πότε κυλάς μαζί της, πότε πατάς το pause (νομίζεις) για να προφτάσεις να το σκεφτείς, να το αναλύσεις, να το μετρήσεις, να το γιατρέψεις που σου φαίνεται τρελό. Τρελό; Το ωραίο. Πάντα. Μα pause η ζωή δεν έχει. Μόνος σταματάς.
Μ.Λ
“Everything will fall in place” λένε. Και το εχω ζήσει αυτό σαν αλήθεια, είν’ η αλήθεια. Μα κάθε που δε νικάω τη φύση μου και γίνομαι ανυπόμονη για αυτά που δεν ήρθαν ακόμη, στέλνω την αγωνία μου και βρίσκει το παράπονο. Και τότε πέφτω από τον ροζ μου ουρανό σε ενα μέρος που ορίζοντα έχει το κενό. Μα έμαθα πια να αφήνομαι εκεί πέρα για λίγο. Εμαθα πως το πείσμα και η περιέργεια μου -αυτά τα… “μειονεκτήματα” μου - θα είναι πάντοτε αυτά που θα νικάνε στις μάχες κάθε σκοτεινό ουρανό μου. Εμαθα πως τα μειονεκτήματα μου είναι η δύναμη μου. Και ετσι τα αφήνω όλα ελεύθερα να κάνουν τη δουλειά τους. Κι αν κάποτε χάνομαι σε αυτά που δεν ήρθαν ακόμη, έμαθα να βρίσκομαι σε αυτά που θα είναι πάντοτε εκεί.
Μ.Λ
